Onze zoon is helemaal weg van zijn therapiehond. Normaal gesproken is hij vrij veel met zijn auto's in zijn eigen wereldje. Maar nu kijkt hij de hele dag waar is de therapiehond! Verder zegt hij veel meer woorden.
Onze zoon van 14 jaar heeft sinds de therapiehond niet een keer meer in zijn bed geplast. Hadden wij 2 jaar eerder een dergelijke hond gehad dan was medicatie, een plaswekker en therapie niet nodig geweest.
Mijn dochter is een slechte groente eter. Wat wij nu doen is drie bloempotjes op hun kop neerzetten. Onze dochter legt onder een potje een stukje groente en als de therapiehond het vindt moet zij het andere stukje opeten. Ze eet op het moment goed want de therapiehond vindt de groente meteen. Zoals onze dochter zegt: wat een slimme hond hé.
Mijn kind heeft nog nooit vriendjes gehad. Sinds hij met zijn therapiehond op straat loopt willen de kinderen uit de buurt de hond aaien. Mijn kind is er erg trots op dat ioedereen zijn therapiehond zo geweldig vindt.
Onze zoon doet het super!
Sinds de therapiehond er is valt hij makkelijker in slaap.
Voorheen kwam hij regelmatig eruit ik kan niet slapen. Deze weken geen een keer!
Het geeft hem een veilig gevoel.
Ook moet onze zoon regelmatig hard op lachen om de therapiehond.
Want de therapiehond kan nog al eens erg enthousiast zijn en veel likken en "omhelzen"
We merken dat onze zoon ook een soort verantwoordelijkheidsgevoel krijgt.
Zijn eigen bed maakt hij niet op, maar de bench van de therapiehond wel!
Ook houdt hij in de gaten of de therapiehond al gegeten heeft.
Ook doet hij de therapiehond borstelen.
Onze dochter kan nog wel eens driftbuien hebben en dan met heel veel geweld tegen de muur aan bonken met haar hoofd. Sinds de therapiehond er is begint zij wel met bonken. Maar wanneer de therapiehond haar aanraakt met zijn natte neus dan houdt zij meteen op. Laatst vroeg ik haar: ‘ben je nog boos’? ‘Ja gilde zij, op jou wel’!!! Ik moest erom glimlachen. Vroeger liep het bloed haar soms in de ogen en nu zie je niet eens een schrammetje. Ik ging vroeger met haar op de grond zitten en hield haar stevig vast om te aarden. Maar blijkbaar werkt de oerkracht van een therapiehond beter. Dankjewel lieve dier, wat fijn dat jij mijn dochter wel rustig kan krijgen
Gistermiddag is onze zoon gevallen tijdens het uitlaten van de therapiehond. Hij was blijkbaar de therapiehond uit gaan laten op zijn skeelers. Tja dat is vragen om ongelukken natuurlijk. Onze zoon had zijn knie flink kapot gevallen, dus dikke tranen. De therapiehond kwam hem meteen troosten en dat liet onze zoon ook goed toe.
Als onze zoon een wondje heeft kan hij hier heel lang in "blijven hangen". Hij voelt en denkt alleen maar aan dat wondje en kan dus niet slapen omdat hij zo'n pijn heeft en zo. Dit was gisteravond ook wel even zo maar vandaag was het al zo goed als over. Ook vandaag was de therapiehond steeds bij onze zoon te vinden. Heel mooi om te zien!!!
Ondanks dat onze zoon en de therapiehond niet echt hecht zijn, hadden we deze week een heel positief gesprek op zijn school. Het was iedereen erg opgevallen dat onze zoon sinds 2 weken erg alert is en zich bewust wordt van de buitenwereld. Als onze zoon deze vooruitgang in de toekomst behoudt kan hij in januari naar een cluster 2 school. Hier zijn wij heel erg blij mee
We zaten net heerlijk in de tuin te lunchen. Onze zoon zat met de therapiehond een eigen verzonnen spelletje te doen.
Hij zei:"Zullen we straaljagertje spelen"? Ben jij de ene motor en ik de andere.
En Vroooom daar vlogen ze samen door de tuin.
Echt genieten. Onze zoon heeft namelijk één grote hobby en dat zijn vliegtuigen
Mijn dochter heb ik gevraagd of ze iets met de therapiehond wilde doen, een spelletje spelen? Ik heb gisteren een bakje gemaakt met pictogrammen met afbeeldingen over ‘wat je met je therapiehond kan doen’.
Ik heb haar gezegd dat ze 2 dingen mocht kiezen. Ze koos het zoekspelletje en de bench schoonmaken. Toen gingen we samen aan het werk en spelen. Eerst verstoppertje en daarna in de bench. Mijn dochter vol vertrouwen en de therapiehond weer extra aandacht van zijn baasje. Heel erg leuk!!!
Onze dochter (klas. autisme) is dol op de therapiehond, maar ik merk dat ze uit haarzelf weinig contact maakt. Zij knutselt heel veel en sinds de komst van de therapiehond is hij regelmatig het onderwerp van haar knutsels. Ze is dus wel met hem bezig, maar dan op haar manier.
Onze dochter laat de therapiehond nog een plasje doen en gaan samen naar boven. In de kamer kruipen ze alletwee op het bed en wordt er door mama of papa een verhaaltje gelezen. Dan verteld onze dochter nog een verhaaltje aan de therapiehond. De deur blijft bij ons open. De therapiehond wisselt af: soms blijft hij op bed liggen andere dagen verkiest hij de grond, maar als onze dochter wakker wordt ligt hij terug bij haar op bed.
Eigenlijk is toen hun contact echt begonnen, bij boze buien van onze zoon ging de therapiehond naar hem toe... twee likken en de boosheid was weg en onze zoon kon er weer tegen aan.
Onze zoon was afgelopen weekend ziek, een fikse keelontsteking. De therapiehond bleef bij hem in de buurt, op bed, voor het bed. De therapiehond is de hele tijd bij hem gebleven. Ze zijn dus doordat onze zoon ziek was een stapje naar elkaar toe gegroeid.
Onzekerheid: naar iets onbekends gaan was eigenlijk uitgesloten. Een boerendag of andere winkel wilde onze dochter echt niet naar toe. De onzekerheid is er nog steeds maar ze zet de stap wel. Ze reflecteert haar angst op de therapiehond: ‘Je moet niet bang zijn’. Maar zij zet de stap nu wel.
Maar toen kregen we een therapiehond. Die houdt dus niet op met likken. Dat vond onze dochter eerst niet leuk. Ze stopte altijd haar voeten weg want onze therapiehond is dol op blote voeten likken. We hebben haar uitgelegd dat hondenspuug heel schoon is, en dat het niet vies was. Maar een tijdje terug zag ik dat ze haar voeten naar de therapiehond toestak zodat hij haar kon likken. Mijn hart maakte een sprongetje. Steeds vaker staat ze nu toe dat de therapiehond haar likt, heel soms zelfs bij haar gezicht.
Gisteravond bracht ik onze dochter op bed en ineens vroeg ik of ik haar een kus mocht geven. En het mocht. Dank je wel lieve therapiehond, zonder jouw was dat nog lang niet gelukt.
Mijn zoon zat voor in de auto en zegt ineens: "mama, er is veel veranderd nu mijn therapiehond er is". Waarop ik zei: "O, wat dan?". Zegt mijn zoon: "ik ben veel blijer en veel minder vaak boos! Hij is echt MIJN vriend".
Onze zoon durft al tijden niet alleen naar buiten. Opeens uit het niets komt zijn vraag, ' mag ik met de therapiehond iets kopen?' Natuurlijk ! Ik moest mezelf erg inhouden wat reactie betreft. Dus eerst een kort uitlaat rondje en toen naar de drogist. Zelf een zakje snoep kiezen is voor hem al een hele klus. Het liefst wil hij alles.......
Ik ben buiten blijven staan en hij heeft het zelf geregeld! Hoe trots kan een moeder zijn.
De mevrouw achter de kassa vroeg of de therapiehond een brokje mocht. Nee! Mijn hond is aan het werk. Kort maar krachtig en vooral duidelijk. Vervolgens geeft hij buiten de therapiehond een eigen beloningskoekje.
Voor de eerste keer hebben we iemand te logeren gehad.
Onze dochter had best wel wat zenuwen om samen met haar vriendinnetje de avond door te brengen. Het is super goed verlopen. Onze dochter zocht steun bij haar therapiehond. Zij vertelde aan haar vriendinnetje hoe de therapiehond zijn avond altijd doorbracht en zo kon ze haar eigen structuur goed in de hand houden.
Mijn zoon is helemaal blij. Want hij vindt fietsen heel leuk maar is altijd bang van andere mensen en groepen kinderen. Als hij kan, fiets hij daar kilometers voor om... Maar met de therapiehond voelt hij zich veilig en is fietsen weer plezierig!
Mijn zoon hield helemaal niet van lopen/wandelen en nu gaat ie, behalve het korte rondje uitlaten, ook vaak mee op de grote wandelronde met de therapiehond (dat is toch zo'n 3 kwartier lopen) en dan vindt ie het leuk.
Onze dochter heeft constant een goed zin vanaf het moment dat de therapiehond bij ons is gekomen. Tot nu toe heeft ze meestal 2 weken goede bui en daarna een 2 weken een slechte. In z’on slechte periode is ze meer huilerig, meer afgesloten en meer afhankelijk van ons. Met haar therapiehond blijft ze heel erg fijn in de goede periode steken.
Met haar maatje naast haar blijft ons kind steeds hele nachten doorslapen. Voordat we een therapiehond hadden, was ze bijna iedere nacht wel wakker - en wij dus ook.
Nu hebben we allemaal rust en is ons kind lekker fris en klaar voor een nieuwe dag na een hele nacht rust.
Elke keer als we naar buiten gingen, vroeg onze dochter "wanneer gaan we terug naar huis". Wij konden haar enkel voor een langer "uitstapje" meenemen in een aangepaste buggy. Vanaf dat we de therapiehond hebben loopt onze dochter met ons mee. Onze dochter moet altijd zelf mee helpen de therapiehond uit te laten. Een stukje verantwoordelijkheid leren door te zorgen voor eigen dier. Nu gaat onze dochter buitenshuis mee zonder non stop te vragen: ‘wanneer gaan we terug’? Het is zelfs zo goed dat ze zelf LOOPT, met de therapiehond uiteraard, naar een lokale supermarkt en dus geen buggy meer nodig heeft. Eigenlijk vanaf de tijd we hebben onze therapiehond, hebben we niet een keer onze aangepaste buggy uit de stal hoeven te halen!
We konden vanaf de camping zo het strand op lopen en dat hebben we dan ook vaak gedaan. Meestal op initiatief van onze zoon!!! Hij vond het heerlijk om lekker samen met zijn therapiehond op het strand te rennen en te spelen. Voor onze zoon heel goed want meestal is het na een keer: ‘nee, dat is veel te koud daar, dat doe ik niet meer’.
